The Guilt of Materials

Η Ενοχή των Υλικών κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Πόλις. Την επόμενη χρονιά διακρίθηκε με το Βραβείο Μαρίας Ράλλη για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς. Δείτε παρακάτω ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το βιβλίο και ΚΡΙΤΙΚΕΣ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

από το διήγημα Το άλμα και ο Νόμος της Βαρύτητας

Άσκηση: Σώμα μάζας m=24 kgr πέφτει κατακόρυφα από ύψος h=18 m. Να  υπολογιστεί η ταχύτητα του σώματος κατά την πρόσκρουση καθώς και ο χρόνος της πτώσης.

Να υπολογιστεί ο πόνος κι η χαρά ωσότου το σώμα αποκτήσει τελικώς μάζα m ίση με 24 kgr, να υπολογιστεί η θλίψη που θα προκληθεί εκ της απουσίας του σώματος, να υπολογιστεί η χαιρεκακία του χώματος κατά την πρόσκρουση, να υπολογιστεί η οργή που θα συνοδεύει την ανάμνηση του εξόχως ωραίου χαμόγελού του, να υπολογιστεί τέλος η ευθύνη του πανταχού απόντος.

Λύση: Ώσπου να καταλάβω τι έβλεπαν τα μάτια μου είχε φτάσει κάτω. Ένα ξερό μπουπ. Αυτό μονάχα άκουσα και πετάχτηκα έξω γιατί ακολούθησαν οι κραυγές των περαστικών και κατάλαβα ότι κάτι τρομερό είχε γίνει. Δεν το είδα αμέσως γιατί είχαν μαζευτεί κιόλας από πάνω του. Με το ζόρι άνοιξα δρόμο και τους φώναζα «ανοίξτε, ανοίξτε να πάρει λίγο αέρα» και «ας πάρει κάποιος να ’ρθει ασθενοφόρο». Ένας που κοιτούσε πάνω, ψηλά, είπε «το κιγκλίδωμα υποχώρησε», το θυμάμαι γιατί μου έκανε εντύπωση η έκφραση.

Κατάγματα. Ρωγμές τυφλές που ταξιδεύουν. Αυτό που μας φοβίζει ωστόσο είναι η πιθανότητα εσωτερικής αιμορραγίας. (Ένα κόκκινο αυτοκίνητο που περνά στο δρόμο, βιαστικό αιμοσφαίριο, απολωλώς, ξέφυγε από την αρτηρία και στριφογυρνάει στα στενά. Ένα διάλειμμα, Κύριε. Σώσε τον καρπό του.) Μα πώς έπεσε; Αυτός που ρωτάει τώρα είναι ντυμένος στα λευκά. Να ’ναι για καλό; Το κιγκλίδωμα υποχώρησε. Η διάβρωση. Ήτοι το σύνολον των φυσικών, χημικών και οργανικών δράσεων που έχουν ως αποτέλεσμα την… Ή μήπως πρόκειται για οξείδωση; Ναι, οξείδωση. Η αύξηση του θετικού σθένους και λοιπά… Σκουριά.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

«…Είναι ένα πρώτο βιβλίο που κατακτά τον αναγνώστη με την πρωτοτυπία του και την καθαρότητα του ύφους του. (…) …στα κείμενά του διακρίνει κανείς την προσωπική ματιά, το βάρος του λόγου, την έκθεση του εαυτού που δηλώνουν την ύπαρξη ενός πραγματικού συγγραφέα…»

 Κ. Ζαρόκωστα, Elle

«…Γραφή κοφτή, νευρική και ιστορίες που δεν υπόκεινται στο νόμο της πλήξης. Μην αρνηθείτε τη γνωριμία…»

 Ε. Γκίκα, Έθνος, 6.07.’97

«…Και να λεχθεί: ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, χωρίς βολικές και κακόγουστες παραχωρήσεις στις κοινές ιδιότητες του διηγήματος, επιτυγχάνει να γράψει διήγημα. (…) Αυτό που ονομάσαμε παραπάνω αμεσότητα και απλότητα υπαγορεύει με τη σειρά του στην αφήγηση τη σαφήνεια και την προσήλωση στο συγκεκριμένο. Και εδώ είναι που πρέπει να προσεχθεί η αποτελεσματικότητα με την οποία ο Ν. Παναγιωτόπουλος ανταποκρίνεται σε αυτή τη σχέση, αξιοποιώντας ταυτόχρονα την προφανώς δεσπόζουσα ιδιότητα του δικού του αφηγηματικού βλέμματος…»

 Μ. Λουκάκης, Το Βήμα, 17.08.’97